Jeśli to czytasz, to znaczy, że naprawdę tu jesteś

Czasem, gdy piszę, zastanawiam się, czy ktoś naprawdę dociera do końca moich słów.

Czy ktoś zatrzymuje się choć na chwilę, nie tylko przelatując wzrokiem, ale pozwalając, by litery dotknęły serca.

Jeśli właśnie czytasz te zdania, wiem, że jesteś jedną z tych osób.

I chcę, żebyś to poczuł/poczuła – jak bardzo ma to dla mnie znaczenie.

Nie znajdziesz tego na Facebooku.

Nie będzie banerów, wielkich ogłoszeń, promocji wołających o uwagę.

Ten wpis jest jak zamknięty list, włożony do koperty i zostawiony na stole – tylko dla Ciebie.

Dlatego mam dla Ciebie coś wyjątkowego:

🌿 pierwsze spotkanie ze mną – bez żadnych kosztów, bez zobowiązań, tylko przestrzeń, w której możesz być naprawdę sobą.

🌿 jeśli poczujesz, że chcesz zostać na dłużej – cały proces otrzymasz w połowie tańszy.

To nie jest reklama.

To jest mój gest wdzięczności dla Ciebie – bo jesteś, bo czytasz, bo wracasz.

Jeśli zechcesz, wejdź na www.konsultacjakryzysowa.pl

i w wiadomości napisz jedno słowo: „czytelnik”.

To będzie nasz mały znak, że znalazłeś/znałaś ten tekst wśród tylu innych.

Dziękuję, że tu jesteś.

Bez Ciebie te słowa byłyby tylko pustymi literami.

Z wdzięcznością,

Łukasz

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Nie musisz być sumą swoich błędów

„Mogę zaakceptować porażkę – każdy w czymś przegrywa. Ale nie mogę zaakceptować tego, że ktoś nawet nie próbuje.” — Michael Jordan „Twoja teraźniejszość nie musi być odbiciem Twojej przyszłości.” — Anthony Robbins Te słowa od lat są dla mnie jak latarnia w środku burzy, kiedy serce bije tak szybko, że wydaje się, że zaraz pęknie. Wracam do nich, kiedy wszystko we mnie krzyczy: „Nie dasz rady. Już po Tobie” . Bo razem mówią coś, co zatrzymuje rozpacz i tchnie życie tam, gdzie wydawało się, że została tylko pustka. Porażka? Tak, zdarza się. Ból, strata, złe decyzje – każdy je ma. Ale to nie znaczy, że jutro musi wyglądać tak samo. Zrozumiałem kiedyś, że nie jestem sumą moich błędów. Że to, co mnie spotkało, może mnie ukształtować, ale nie musi mnie zatrzymać. Nawet jeśli startowałem z miejsca, gdzie było ciemno i zimno, gdzie każdy dzień był walką o oddech, nie oznaczało to, że nie mogę dojść tam, gdzie świeci światło. ...

Czytaj więcej

Bo kiedy pozwalasz sobie świecić, wszystko, co fałszywe, zaczyna pękać.

Są filmy, które oglądasz i zapominasz. Są też takie, które nie chcą o tobie zapomnieć. „Trener” z 2005 roku… Niby sportowy, niby prosty, niby historia o chłopakach z trudnych dzielnic. A jednak oglądasz go, serce bije jak oszalałe i nagle czujesz, że to nie opowieść o koszykówce. To lustro. Wezwanie. Uderzenie w miejsce, o którym zwykle mówimy: „to nic takiego”. Jest w tym filmie pytanie, które wraca jak refren. Powtarzane twardo. Cicho. Uporem, który nie daje uciec: „Czego najbardziej się boisz?” Niby banalne. A jednak takie pytania znajdują drogę tam, gdzie nie powinny — w najciemniejsze korytarze duszy. I zostają. Bo my nie boimy się porażki. Nie boimy się błędów. My się boimy… prawdy o sobie. I kiedy pod koniec pada odpowiedź — ta, którą każdy z nas podskórnie zna, ale niewielu ma odwagę wypowiedzieć: „Moim największym lękiem nie jest to, że jestem niewystarczający. Naszym największym lękiem jest to, że jesteśmy potężni ponad miarę. To nasze światło, a nie mrok, na...

Czytaj więcej

Codzienne zwycięstwa, które naprawdę się liczą

Wyobraź sobie, że każdy dzień to pole bitwy. Nie ma fanfar, nie ma oklasków, czasem nikt tego nie zauważa. A jednak – jeśli przetrwasz dzień świadomie, jeśli podejmiesz choć jeden trudny krok, jesteś zwycięzcą . Tak zaczyna się częsta historia. Poranek Marty – zwycięstwo w ciszy Budzik dzwoni o 6:45. Marta przewraca się na bok, słysząc w głowie: „Nie dzisiaj, zostań w łóżku”. Ciepło pościeli przytłacza, myśli krążą wokół pracy, obowiązków, spotkań, które wydają się nie do udźwignięcia. A jednak dziś wstaje. Zaparza kawę, siada przy stole i tworzy listę – nie ambitnych projektów, tylko realnych, małych kroków: odpowiedzieć na kilka maili, przygotować dokumenty, wyjść na krótki spacer. W drodze do pracy poczuła, jak spokój powoli wkrada się w ciało. Nie zmieniła świata, nie rozwiązała wszystkich problemów. Ale odzyskała kontrolę nad swoim dniem. To zwycięstwo – niewidoczne dla świata, ale ogromne dla niej samej. Pokonała nie zadania ani obowiązki, lecz własne poczucie bezradnoś...

Czytaj więcej

NieRadzeSobie

Szukaj na tym blogu