Przejdź do głównej zawartości

Każdy krok w stronę przyjęcia siebie zatrzymuje krwawienie Twojego serca.

Piszę do Ciebie, bo wiem, jak bardzo boli serce. Wiem, że kropla po kropli krwawi w ciszy, której boisz się ujawnić światu, bo nie chcesz, by ktoś pomyślał: „słaby”. 

Wiem też, że stając przed lustrem, widzisz nie siebie, lecz listę błędów, braków i niedoskonałości. Myśli wirują jak zimne ostrza, przeliczają każdy Twój gest, każdy błąd, mówią: „nie zasługujesz”.

Chcę, żebyś usłyszał/usłyszała jedną, prostą prawdę: zasługujesz — bo jesteś. 

Nie „jeśli”, nie „kiedy”, nie „bo coś zrobiłeś/łaś dobrze”. 

Po prostu: zasługujesz. I dopóki tego nie przyjmiesz, szczęście będzie uciekać — bo prawdziwe szczęście zaczyna się dopiero w chwili, gdy uwierzysz w siebie i nauczysz się siebie kochać.

Twoje łzy, Twój ból, Twój strach — nie są słabością. To znak, że coś w Tobie pragnie zmiany. 

Twój wewnętrzny głos mówi: „przestań mnie ranić, zacznij mnie przytulać”. 

Jeśli nie nauczysz się kochać siebie, nie odnajdziesz miejsca, w którym będziesz naprawdę szczęśliwy/szczęśliwa.

Nie czekaj, aż ktoś inny Cię pokocha (jest to piękne i potrzebne). Nie czekaj, aż życie da Ci powód. 

Pokochaj siebie teraz. 

Kochaj siebie w chwilach strachu, w chwilach słabości, w chwilach, gdy wszystko wydaje się upadać. Kochaj siebie tak, jak kochasz kogoś, kto jest Ci najbliższy: bezwarunkowo, cierpliwie, z czułością.

Droga do miłości własnej nie jest łatwa. To nie sprint ani triumf jednego dnia. To tysiące małych kroków: jeden akt czułości wobec siebie, jedna chwila przebaczenia, jedno pozwolenie na odpoczynek. Powtarzaj do siebie:

Jestem ważny/ważna. 

Nie dlatego, że coś osiągnąłeś/łaś, nie dlatego, że jesteś idealny/idealna. Po prostu dlatego, że jesteś.

Każdy krok w stronę przyjęcia siebie zatrzymuje krwawienie Twojego serca. Każde spojrzenie pełne wyrozumiałości wobec siebie jest jak balsam. 

Każde „kocham siebie” wypowiedziane cicho lub głośno jest aktem odwagi i wybawieniem.

Nie odkładaj tego na później. Nie czekaj na „lepszy moment”. Jeśli teraz nie zaczniesz wierzyć w siebie i pokochać siebie, szczęście będzie Ci uciekać. Ale jeśli odważysz się zrobić pierwszy krok, choć odrobinę otworzysz serce na siebie, zaczniesz doświadczać prawdziwej wolności i radości.

Nie bądź swoim katem. Zacznij być swoim bezpieczeństwem. 

Patrz na siebie jak na kogoś, kogo kochasz — z cierpliwością, gotowością zostać, gdy jest ciężko, z czułością bezwarunkową. To nie cel, to droga.

Dziś wybierz jeden trudny akt: powiedz sobie cicho „przeżyję to”, „moje serce może się goić”, „zasługuję”. Jutro zrób kolejny. Krok po kroku zbudujesz odwagę, by objąć siebie całego/całą — nie dlatego, że musisz coś udowodnić, ale dlatego, że po prostu jesteś.

Gdy przyjdą chwile słabości — przypomnij sobie ten list. 

Nie jest wyrokiem, lecz listem od kogoś, kto naprawdę Cię zna, widzi Twoje blizny i nadal przy Tobie zostaje, trzyma Twoją dłoń i mówi: „zostań”.

Kochaj siebie — nie za coś, ale dlatego, że jesteś. Kiedy będziesz gotowy/gotowa, pozwól tej miłości wnikać w każdą szczelinę, niech leczy, łagodzi i uczy, jak być przy sobie.

Uwierz w siebie. Pokochaj siebie. Bo jeśli tego nie zrobisz, nigdy nie będziesz naprawdę szczęśliwy/szczęśliwa.

Z czułością i wiarą w Ciebie,
— Twój przyjaciel, który wie, że możesz zacząć kochać siebie.

Jeśli Cię to poruszyło, zostaw ślad... Światło dla innych. 

Jeśli nie chcesz być sam/sama napisz do mnie.

Łukasz

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Nie musisz być sumą swoich błędów

 „Mogę zaakceptować porażkę – każdy w czymś przegrywa. Ale nie mogę zaakceptować tego, że ktoś nawet nie próbuje.” — Michael Jordan „Twoja teraźniejszość nie musi być odbiciem Twojej przyszłości.” — Anthony Robbins      Te słowa od lat są dla mnie jak latarnia w środku burzy, kiedy serce bije tak szybko, że wydaje się, że zaraz pęknie.  Wracam do nich, kiedy wszystko we mnie krzyczy: „Nie dasz rady. Już po Tobie” .  Bo razem mówią coś, co zatrzymuje rozpacz i tchnie życie tam, gdzie wydawało się, że została tylko pustka.  Porażka? Tak, zdarza się.  Ból, strata, złe decyzje – każdy je ma.  Ale to nie znaczy, że jutro musi wyglądać tak samo. Zrozumiałem kiedyś, że nie jestem sumą moich błędów.   Że to, co mnie spotkało, może mnie ukształtować, ale nie musi mnie zatrzymać. Nawet jeśli startowałem z miejsca, gdzie było ciemno i zimno, gdzie każdy dzień był walką o oddech, nie oznaczało to, że nie mogę dojść tam, gdzie świeci światło. ...
2 komentarze
Czytaj więcej

Bo kiedy pozwalasz sobie świecić, wszystko, co fałszywe, zaczyna pękać.

Są filmy, które oglądasz i zapominasz. Są też takie, które nie chcą o tobie zapomnieć. „Trener” z 2005 roku…  Niby sportowy, niby prosty, niby historia o chłopakach z trudnych dzielnic. A jednak oglądasz go, serce bije jak oszalałe i nagle czujesz, że to nie opowieść o koszykówce. To lustro. Wezwanie. Uderzenie w miejsce, o którym zwykle mówimy: „to nic takiego”. Jest w tym filmie pytanie, które wraca jak refren. Powtarzane twardo. Cicho. Uporem, który nie daje uciec: „Czego najbardziej się boisz?” Niby banalne. A jednak takie pytania znajdują drogę tam, gdzie nie powinny — w najciemniejsze korytarze duszy. I zostają. Bo my nie boimy się porażki. Nie boimy się błędów. My się boimy… prawdy o sobie. I kiedy pod koniec pada odpowiedź — ta, którą każdy z nas podskórnie zna, ale niewielu ma odwagę wypowiedzieć: „Moim największym lękiem nie jest to, że jestem niewystarczający. Naszym największym lękiem jest to, że jesteśmy potężni ponad miarę. To nasze światło, a nie mrok, na...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Codzienne zwycięstwa, które naprawdę się liczą

  Wyobraź sobie, że każdy dzień to pole bitwy. Nie ma fanfar, nie ma oklasków, czasem nikt tego nie zauważa. A jednak – jeśli przetrwasz dzień świadomie, jeśli podejmiesz choć jeden trudny krok, jesteś zwycięzcą . Tak zaczyna się częsta historia. Poranek Marty – zwycięstwo w ciszy Budzik dzwoni o 6:45. Marta przewraca się na bok, słysząc w głowie: „Nie dzisiaj, zostań w łóżku”. Ciepło pościeli przytłacza, myśli krążą wokół pracy, obowiązków, spotkań, które wydają się nie do udźwignięcia. A jednak dziś wstaje. Zaparza kawę, siada przy stole i tworzy listę – nie ambitnych projektów, tylko realnych, małych kroków: odpowiedzieć na kilka maili, przygotować dokumenty, wyjść na krótki spacer. W drodze do pracy poczuła, jak spokój powoli wkrada się w ciało. Nie zmieniła świata, nie rozwiązała wszystkich problemów. Ale odzyskała kontrolę nad swoim dniem. To zwycięstwo – niewidoczne dla świata, ale ogromne dla niej samej. Pokonała nie zadania ani obowiązki, lecz własne poczucie bezradnoś...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej