Przejdź do głównej zawartości

Zima...

 


Bardzo lubię śnieg.
Taki, który przykrywa wszystko. Brzydotę, bałagan, ślady po tym, co było zaniedbane i porzucone. Pod śniegiem świat wygląda spokojnie. Jakby był poukładany. Jakby nic nie bolało. 

A przecież pod bielą zawsze kryje się chaos, który tylko czeka, aż przyjdzie wiosna.

I czasem myślę, że dokładnie tak wygląda nasze życie.


Nakładamy warstwy. Jedną na drugą. Uśmiech. Ogarnianie się. Radzenie sobie. 

Bycie „tym w porządku”. Robimy to latami, aż w końcu sami zaczynamy wierzyć, że tak już musi być.

I ostatnio dotarło do mnie coś bolesnego: ile ja mam w sobie takiego śniegu.


Ile warstw „ogarniętego mnie”, „radzącego sobie mnie”, „takiego, którego da się lubić”, pod którymi chowam zmęczenie, wstyd, lęk i to ciche pytanie:
jak długo jeszcze dam radę tak żyć?

Bo życie bardzo rzadko rozpada się nagle.
Ono pęka powoli. Cicho. Po trochu.


W drobnych zgodach na to, czego nie chcemy. W przemilczanych granicach. W relacjach, które trwają tylko dlatego, że boisz się zostać sam. W zmęczeniu, które nazywasz normalnością.

Przyznam Ci coś…
Były momenty, kiedy sam czułem, że topnieję w tym śniegu. Że każdy dzień to kolejne warstwy udawania i próby bycia „do zaakceptowania”. 

Bałem się powiedzieć komukolwiek, że nie daje rady. 

Bałem się spojrzeć w lustro, bo wiedziałem, że zobaczę tam nie mnie, a wersję mnie stworzoną dla innych. 

I dopiero, kiedy odważyłem się porozmawiać z kimś, przyznać przed sobą, co naprawdę czuję, poczułem pierwszy oddech wolności. 

Pierwszy śnieg zaczął topnieć – i nie był już straszny, tylko oczyszczający.

Nie musisz tonąć w tym sam. Nie musisz czekać, aż wiosna życia odkryje wszystko naraz i przygniecie Cię ciężarem, którego nie dasz rady udźwignąć. Możesz zacząć od jednej rozmowy. Od jednego kroku.

Jeśli ten tekst coś w Tobie porusza, jeśli poczułeś, że też masz w sobie ten śnieg… napisz do mnie, zadzwoń, odezwij się. Nie po to, żeby ktoś zrobił to za Ciebie, ale po to, żebyś nie musiał zmagać się z tym sam. Żebyśmy mogli razem przepracować to, co ukryte, nazwać emocje, postawić granice i zacząć budować życie, które będzie Twoje, a nie tylko akceptowalne dla innych.

Nie czekaj, aż wszystko wymknie się spod kontroli.
Nie chowaj się pod śniegiem.
Zacznij dziś. Porozmawiaj. Zrób pierwszy krok – zanim wiosna życia odkryje wszystko naraz.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Bo kiedy pozwalasz sobie świecić, wszystko, co fałszywe, zaczyna pękać.

Są filmy, które oglądasz i zapominasz. Są też takie, które nie chcą o tobie zapomnieć. „Trener” z 2005 roku…  Niby sportowy, niby prosty, niby historia o chłopakach z trudnych dzielnic. A jednak oglądasz go, serce bije jak oszalałe i nagle czujesz, że to nie opowieść o koszykówce. To lustro. Wezwanie. Uderzenie w miejsce, o którym zwykle mówimy: „to nic takiego”. Jest w tym filmie pytanie, które wraca jak refren. Powtarzane twardo. Cicho. Uporem, który nie daje uciec: „Czego najbardziej się boisz?” Niby banalne. A jednak takie pytania znajdują drogę tam, gdzie nie powinny — w najciemniejsze korytarze duszy. I zostają. Bo my nie boimy się porażki. Nie boimy się błędów. My się boimy… prawdy o sobie. I kiedy pod koniec pada odpowiedź — ta, którą każdy z nas podskórnie zna, ale niewielu ma odwagę wypowiedzieć: „Moim największym lękiem nie jest to, że jestem niewystarczający. Naszym największym lękiem jest to, że jesteśmy potężni ponad miarę. To nasze światło, a nie mrok, na...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Zanim nazwiesz to porażką (dla nauczycieli i nie tylko)

Drogi Nauczycielu (i nie tylko),  ten tekst jest osobisty.  Długo zastanawiałem się, czy go ruszać, a jeszcze dłużej — jak. Piszę go przede wszystkim do Ciebie — do nauczyciela, który każdego dnia daje z siebie więcej, niż często sam ma. Niesie odpowiedzialność, emocje, oczekiwania innych, bardzo często kosztem siebie. Ale jeśli nie jesteś nauczycielem i czytasz te słowa — zostań. Bo zmęczenie, przeciążenie i życie w trybie „ciągle muszę być silny” nie są tylko szkolnym doświadczeniem. To ludzka historia.  Być może także Twoja. Nie piszę tego z boku. Nie z teorii. Nie z pozycji kogoś, kto „wie lepiej”. Piszę go, ponieważ byłem w miejscu, w którym być może dziś jesteś Ty. Przez 17 lat pracowałem w szkole . Znam dźwięk dzwonka, który nie kończy zmęczenia. Znam dziennik, który zostaje w głowie długo po wyjściu z budynku. Znam klasę pełną relacji, historii, napięć i oczekiwań — i prawdę, że nauczyciel nigdy nie spotyka „jednego ucznia”. Spotyka cały jego świat. Znam radość, k...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Gubię siebie w pracy – cicha opowieść o wypaleniu

Chcę Ci opowiedzieć coś, co dzieje się powoli, prawie niezauważalnie.  Budzisz się rano i już wiesz – znowu trzeba wstać. Ale ciało protestuje. Jest ciężkie, jakby oblepione kurzem nieprzespanych nocy.  W głowie dźwięczy echo wczorajszego dnia: te same słowa, ten sam pośpiech, te same oczekiwania. Patrzysz w lustro i widzisz oczy, które kiedyś błyszczały .  Teraz patrzą pusto. Jakby chciały odpocząć od wszystkiego.  W pracy każdy dźwięk jest za głośny, każde zadanie za duże.  Robisz, co trzeba, a serce jest gdzie indziej. Uśmiechasz się, bo trzeba. Odpowiadasz, bo wypada. W środku coś w tobie cichnie – nie gniew, nie smutek, raczej obojętność.  Jakby ktoś powoli gasił światło. Dni stają się szare, monotonne. Małe rzeczy irytują bardziej niż powinny. Koleżanka pyta o raport, a w Tobie rodzi się gniew, którego nie rozumiesz. Dawna radość i entuzjazm ustępują cynizmowi. Nawet pochwały brzmią jak pusty dźwięk. Ciało zaczyna mówić głośniej: bezsenność, napię...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej