Przejdź do głównej zawartości

Zima...

 


Bardzo lubię śnieg.
Taki, który przykrywa wszystko. Brzydotę, bałagan, ślady po tym, co było zaniedbane i porzucone. Pod śniegiem świat wygląda spokojnie. Jakby był poukładany. Jakby nic nie bolało. 

A przecież pod bielą zawsze kryje się chaos, który tylko czeka, aż przyjdzie wiosna.

I czasem myślę, że dokładnie tak wygląda nasze życie.


Nakładamy warstwy. Jedną na drugą. Uśmiech. Ogarnianie się. Radzenie sobie. 

Bycie „tym w porządku”. Robimy to latami, aż w końcu sami zaczynamy wierzyć, że tak już musi być.

I ostatnio dotarło do mnie coś bolesnego: ile ja mam w sobie takiego śniegu.


Ile warstw „ogarniętego mnie”, „radzącego sobie mnie”, „takiego, którego da się lubić”, pod którymi chowam zmęczenie, wstyd, lęk i to ciche pytanie:
jak długo jeszcze dam radę tak żyć?

Bo życie bardzo rzadko rozpada się nagle.
Ono pęka powoli. Cicho. Po trochu.


W drobnych zgodach na to, czego nie chcemy. W przemilczanych granicach. W relacjach, które trwają tylko dlatego, że boisz się zostać sam. W zmęczeniu, które nazywasz normalnością.

Przyznam Ci coś…
Były momenty, kiedy sam czułem, że topnieję w tym śniegu. Że każdy dzień to kolejne warstwy udawania i próby bycia „do zaakceptowania”. 

Bałem się powiedzieć komukolwiek, że nie daje rady. 

Bałem się spojrzeć w lustro, bo wiedziałem, że zobaczę tam nie mnie, a wersję mnie stworzoną dla innych. 

I dopiero, kiedy odważyłem się porozmawiać z kimś, przyznać przed sobą, co naprawdę czuję, poczułem pierwszy oddech wolności. 

Pierwszy śnieg zaczął topnieć – i nie był już straszny, tylko oczyszczający.

Nie musisz tonąć w tym sam. Nie musisz czekać, aż wiosna życia odkryje wszystko naraz i przygniecie Cię ciężarem, którego nie dasz rady udźwignąć. Możesz zacząć od jednej rozmowy. Od jednego kroku.

Jeśli ten tekst coś w Tobie porusza, jeśli poczułeś, że też masz w sobie ten śnieg… napisz do mnie, zadzwoń, odezwij się. Nie po to, żeby ktoś zrobił to za Ciebie, ale po to, żebyś nie musiał zmagać się z tym sam. Żebyśmy mogli razem przepracować to, co ukryte, nazwać emocje, postawić granice i zacząć budować życie, które będzie Twoje, a nie tylko akceptowalne dla innych.

Nie czekaj, aż wszystko wymknie się spod kontroli.
Nie chowaj się pod śniegiem.
Zacznij dziś. Porozmawiaj. Zrób pierwszy krok – zanim wiosna życia odkryje wszystko naraz.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Nie musisz być sumą swoich błędów

 „Mogę zaakceptować porażkę – każdy w czymś przegrywa. Ale nie mogę zaakceptować tego, że ktoś nawet nie próbuje.” — Michael Jordan „Twoja teraźniejszość nie musi być odbiciem Twojej przyszłości.” — Anthony Robbins      Te słowa od lat są dla mnie jak latarnia w środku burzy, kiedy serce bije tak szybko, że wydaje się, że zaraz pęknie.  Wracam do nich, kiedy wszystko we mnie krzyczy: „Nie dasz rady. Już po Tobie” .  Bo razem mówią coś, co zatrzymuje rozpacz i tchnie życie tam, gdzie wydawało się, że została tylko pustka.  Porażka? Tak, zdarza się.  Ból, strata, złe decyzje – każdy je ma.  Ale to nie znaczy, że jutro musi wyglądać tak samo. Zrozumiałem kiedyś, że nie jestem sumą moich błędów.   Że to, co mnie spotkało, może mnie ukształtować, ale nie musi mnie zatrzymać. Nawet jeśli startowałem z miejsca, gdzie było ciemno i zimno, gdzie każdy dzień był walką o oddech, nie oznaczało to, że nie mogę dojść tam, gdzie świeci światło. ...
2 komentarze
Czytaj więcej

Bo kiedy pozwalasz sobie świecić, wszystko, co fałszywe, zaczyna pękać.

Są filmy, które oglądasz i zapominasz. Są też takie, które nie chcą o tobie zapomnieć. „Trener” z 2005 roku…  Niby sportowy, niby prosty, niby historia o chłopakach z trudnych dzielnic. A jednak oglądasz go, serce bije jak oszalałe i nagle czujesz, że to nie opowieść o koszykówce. To lustro. Wezwanie. Uderzenie w miejsce, o którym zwykle mówimy: „to nic takiego”. Jest w tym filmie pytanie, które wraca jak refren. Powtarzane twardo. Cicho. Uporem, który nie daje uciec: „Czego najbardziej się boisz?” Niby banalne. A jednak takie pytania znajdują drogę tam, gdzie nie powinny — w najciemniejsze korytarze duszy. I zostają. Bo my nie boimy się porażki. Nie boimy się błędów. My się boimy… prawdy o sobie. I kiedy pod koniec pada odpowiedź — ta, którą każdy z nas podskórnie zna, ale niewielu ma odwagę wypowiedzieć: „Moim największym lękiem nie jest to, że jestem niewystarczający. Naszym największym lękiem jest to, że jesteśmy potężni ponad miarę. To nasze światło, a nie mrok, na...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Codzienne zwycięstwa, które naprawdę się liczą

  Wyobraź sobie, że każdy dzień to pole bitwy. Nie ma fanfar, nie ma oklasków, czasem nikt tego nie zauważa. A jednak – jeśli przetrwasz dzień świadomie, jeśli podejmiesz choć jeden trudny krok, jesteś zwycięzcą . Tak zaczyna się częsta historia. Poranek Marty – zwycięstwo w ciszy Budzik dzwoni o 6:45. Marta przewraca się na bok, słysząc w głowie: „Nie dzisiaj, zostań w łóżku”. Ciepło pościeli przytłacza, myśli krążą wokół pracy, obowiązków, spotkań, które wydają się nie do udźwignięcia. A jednak dziś wstaje. Zaparza kawę, siada przy stole i tworzy listę – nie ambitnych projektów, tylko realnych, małych kroków: odpowiedzieć na kilka maili, przygotować dokumenty, wyjść na krótki spacer. W drodze do pracy poczuła, jak spokój powoli wkrada się w ciało. Nie zmieniła świata, nie rozwiązała wszystkich problemów. Ale odzyskała kontrolę nad swoim dniem. To zwycięstwo – niewidoczne dla świata, ale ogromne dla niej samej. Pokonała nie zadania ani obowiązki, lecz własne poczucie bezradnoś...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej